Po citoj ato që tha IQVLORA
Te lumte mikja ime !Jane shume te verteta ato qe thua.Fjale te mencura te nje zonje simpatike dhe inteligjente.Pak a shume edhe une kam vuajtur nga e njejta sindrome kotka.Kishte raste qe shkonim ne dasma me te dy prindrit.Ne dasem do te kercesh me te njohur e te panjohura.Kur ime me kercente me ndonje te panjohur,po ashtu edhe im at, atehere une pelcisja nga inati dhe kish ndodhur qe sime meje i kisha thene menjane qe te mos kercente me te panjohur..Nuk doja pra.Kur i mendoj tani me vjen per te qeshur me veten time.Kuptohet qe kam qene femije dhe dashuria e lidhja me prindrit ishte shume e fuqishme.Tani edhe pse prindrit e mij jane pleq,80,72 une i dua te jene te rinj e te rrojne shume.Keto lloj ndjenjash e perceptimesh per jeten e prinderve kur je ende i paformuar,je femije jane te natyreshme per kedo.Kam vene re qe djali im i vogel i terheq vrejtje sime shoqeje per ndonje veshje.Degjoje me thote mua ajo dhe ne qeshim me te.Por mesoni nje dicka nga une.Kush nuk e ka provuar jetesen pa njerin prind,mos e provofte kurre.Njerka u be edhe bakllava dhe nuk e hengren femijet e gjetur tek burri!!!!!!!!!!!Por jeta duhet vazhduar.Kush eshte i zoti me'' lufte'' e perpjekje te vazhdueshme mund t'ja arrije t'ja dale edhe ne keto kushte.
Respekte per ju kotka
